Bakterie solubilizujące fosfor (PSB): najczęściej wymieniane rodzaje to Pseudomonas, Bacillus, Rhizobium, Enterobacter, Serratia oraz niektóre promieniowce (np. Streptomyces) — szczepy te rozpuszczają nierozpuszczalne fosforany i zwiększają dostępność P dla roślin poprzez produkcję kwasów organicznych i enzymów fosfatazowych.
Bakterie mobilizujące potas (KSB): do ważnych grup należą Bacillus, Paenibacillus, Pseudomonas, Burkholderia i niektóre Enterobacter — potrafią uwalniać K z minerałów ilastych i materiałów organicznych, poprawiając jego dostępność dla roślin.
Bakterie asymilujące azot (NAB): w kompoście i w glebie najważniejsze grupy bakterii zdolnych do asymilacji (wiążących) azotu to: wolnożyjące diazotrofy (np. Azotobacter), asocjacyjne diazotrofy (np. Azospirillum), symbionty brodawkowe (Rhizobium, Bradyrhizobium), actinorhizalne (Frankia) oraz anaerobowe wiążące azot (np. Clostridium) — wszystkie te grupy występują w środowiskach bogatych w materię organiczną i uczestniczą w obiegu azotu w kompoście i glebie.
Najczęstsze zastosowanie to aktywacja gleby np. po okresie jej zimowania szczególnie w stanie bez pokrycia szatą roślinną. Preparaty używane do tego nazywane są aktywatorami gleby BSA (ang. Biological Soil Activaters). W procesach granulacji aktywacja biologiczna odbywa się przez „lukrowanie” granulek powłoką organiczną. W tym przypadku mówimy o BAC (ang. Biological Activ Coating).
